قدمت تمامیه شبهای به گاف رفته ام

از مدرسه تا استاد احکام

در چنگال خوابزدگی سرگردانم کرد

دیگر /

 نمیخواهم صدای صورت ها را در گوش ذهن محک بزنم

با دقت و ظرافت در دلم انتظاری نمیتراشم

در خمودی خود تاری می تنم

شاخه های مرموز ذهن را هرس  میکنم /

تا باز هم در بافت خود لم بدهم

                                     / و /

هر دم دلم از خیال پر شود و خالی

می خواستم نگاهم را به تماشای خدا ببرم!

                                     / که /

جلوه وسوسه کننده ای صدایم زد /....

 

مانند اثری تازه به نمایش در آمد /

خودش را به مهمانی چشمانم ریخت

باد خسته را به بازی دستانش گرفت

تمامیت صعب العبورم را شکست

                                          / و /

زمان به تعلیق در آمد /

 

به تو لبخند زدمو

تو هم آیینه وار به من

و من آیینه را قاپیدم!

از شبم برایت یلدا ساختم

تو به من پیله بافتی

و رویای پروانه را پروراندم /

گذشته قد می کشید تا

نیشت را آرام آرام در وجودم فرو ببری!

زهرت مرا به خواب گاف عمیق تو برد

و تو با بوسه در گوشه ای جایم گذاشتی

با وجدان تمام /

و نگاهم رقص رفتن پروانه کابوس می دید......

نوشته شده در دوشنبه پانزدهم تیر 1388ساعت 17:4 توسط حمید.د.| |